Stolce w nieżycie kątnicy są bądź biegunkowe i— zwykle jednora. zowe płynne wypróżnienia z dużą ilością gazów i małą domieszką śluzu, bądź zaparte o typie zaparcia atonicznego. Prawdopodobnie, biegunki są, tak zwane, rzekome — pochodzą one z rozkładu kału, zalegającego w kątnicy; rozkład ten działa jako czynnik drażniący, którego działanie obejmuje całą okrężnicę; po usunięciu czynnika drażniącego w jed-norazowem opróżnieniu papkowatem sprawa się uspokaja, póki dalszy rozkład zalegających mas kałowych nie spowoduje nowego ataku.
Objawy ogólne sprowadzają się do samozatrucia, zaburzeń czynności wątroby, nerek, lepkich potów i innych objawów, o których była już mowa w rozdziale o zaparciu nawykowem.
Powikłanie nieżytu kątnicy sprawą otrzewnową nie różni się ni-czem od obrazu perityphlitis, spostrzeganego w zapaleniu wyrostka; spostrzegamy tu tylko częściej zrosty, skutkiem czego sprawa! uogólnia się rzadziej. Zrosty te nietylko podtrzymują stan nieżytowy kątnicy, lecz powodować mogą objawy niedrożności.