Skargi chorych sprowadzają się do krwawych i śluzowo-ropnych wypróżnień, od 1—2 do 10 dziennie. Chorzy mają lekkie parcie i bóle, silniejsze bóle zjawiają się z chwilą zajęcia otrzewnej (P e r i c o-iitis).
Przedmiotowo uderza przedewszystkiem silne wytchnienie i wyczerpanie chorych oraz przeważnie posunięta małokrwistość; brzuch wciągnięty, lekka wrażliwość nie przeszkadza obmacywaniu, przy którem stwierdzamy okrężnicę w postaci skurczonych twardych wałków. Esica jest często wyraźnie bolesna. Rektoskopja jest możliwa po uprzedniem znieczuleniu czopkami z anestezyną lub kokainą, lub wlewanką 20 ccm. 0,5 % rozczynu kokainy. O obrazie rektoskopowym była już mowa przed chwilą.
Stolec bywa płynny lub widzimy w nim małe kawałki sformowanego kału. Jest on zmieszany z dużą ilością ropy, krwi i śluzu; w łagodniej przebiegających postaciach przeważa śluz. Drobnowidowo wadzimy duże ilości leukocytów, w tej liczbie stosunkowo dużo eozynochłonnych; widzimy również kryształy Charcot-Leydena. Im wyżej sięga sprawa w jelicie, tem dokładniej zmieszane są wydzieliny zapalne z kałem i tem częściej stwierdzamy w kale wtórny rozkład: gnicie lub rzadziej fermentację.