Leczenie nieżytu wrzodziejącego do niedawna opierało się dochodziły środki bakterjobójcze, jak yatren, emetyna, i środki hamujące krwawienia: coagulen – Ciba, hem osty 1 — Asmidai w ‘lawatywach.
Licząc się z alergicznem tłem sprawy, podawano sole wapnia (Sol. calcii chlorali 1 0,0 : 1 80,0), atropinę i belladonnę. Starano się żywić cho. rych dostatecznie, podawano kwas solny i zaczyny trzustkowe. Wyniki tego leczenia były nader opłakane i często musiano się uciekać do zabiegu operacyjnego — odbytu sztucznego lub założenia przetoki przez kątnicę i wyrostek, aby tą drogą płókać jelita. U bardzo wyczerpanych ohoryoh były to zabiegi ciężkie, związane z dużem ryzykiem, a wyniki ich niezaw-sze były dobre.
Przed 1 0 laty w klinice Bergman na rozpoczęto próby z leczeniem wstrząsowem — wstrzykiwano powtórne dawki surowicy końskiej, względnie po jednorazowem wstrzyknięciu wlewano ją po 2-ch tygodniach doodbytowo. Metoda ta jednak ustąpiła niebawem miejsca zainaugurowanemu przez Straussa leczeniu przetaczaniem krwi i jest to w chwili obecnej najlepsza metoda leczenia nieżytu wrzodziejącego*).